همان طور که همه به خاطر دارند گزارش تصویری و ناقصی از حضور احمدی نژاد در دانشگاه امیر کبیر و پاره کردن عکس او به نمایش درآمد .
1- نشان داده شد که رییس جمهور چقدر مظلوم است !
2- اینگونه تبلیغ کنند که حتی کاری به کار چنین معترضانی ندارند و فضا آزاد است !

- با گذشت مدتی از وقایع ذکر شده ، گر چه به نظر می رسد آتش زدن عکس یک فرد در ملا عام آن هم در حضور طرفداران او , حماقتی بزرگ باشد و بجز تبلیغ برای رییس جمهور  ! و بر باد دادن سر خود هیچ سودی ندارد ,
اما ما همچنان دلخونیم از اینکه نمی توانیم برای دانشجویان نخبه ی کشور کاری انجام بدهیم و آگاهان و منتقدین جامعه ی دانشجویی یکی پس از دیگری مورد شکنجه های وحشیانه و غیر انسانی قرار می گیرند و با صدور حکم های قضایی از صحنه حذف می شوند .
موضوع این نیست که ما صنمی با دانشجویان امیر کبیر داریم و یا حتی آن ها ما را قبول دارند یا نه , بلکه بحث بر سر این است که اگر با نخبگان کشور در معتبر ترین دانشگاه ها این چنین برخوردی می کنند , وای به حال بقیه دانشجو ها و مردم عادی !

ابلهانه ترین و احمقانه ترین فکر این است که  فردی باور کند , اولا دانشجویان فعال دانشگاه امیر کبیر به اصول دینی پایبند نبوده و علاوه بر آن نمی فهمیدند که به هر چیزی می شود انتقاد وارد کنند بجز اعتقادات و مقدسات ملتی مسلمان ! و نمی فهمند که با توهین به این مقدسات صد در صد حکم ارتداد برایشان صادر شده و حتی اگر زیاده گویی های بلهانه را لحاظ کنیم که به  فکر سوء استفاده ی حزبی از آن بوده اند , زنده نخواهند ماند که از آن بهره برداری کنند .

آقای احمدی نژاد همان طور که طالقانی گفت , استبداد دینی از خشن ترین استبداد هاست که شما الحق والانصاف با درست کردن پاپوش و برچسب زدن های متعدد به مخالفانتان , بسیار عالی از عهده پیاده کردنش بر آمده اید .
 .

فعالین سیاسی دانشگاه های قبل از انقلاب , برایمان تعریف کرده اند که ساواک شاید  با هر قشری می توانست برخورد های شدیدی بکند , اما بیش از مدت معنی نمی توانست نخبگان کشور را تحت بازداشت و شکنجه قرار دهد و  هنگامی که مدرکی برای برخورد نداشت مجبور بود آن ها را آزاد و بر سر کلاس های درسشان برگرداند .
شما آن ها را هم رو سفید کرده اید .

علاقه مندان می توانند برای آگاهی بیشتر به لینکهای زیر مراجعه کنند :

خبرنامه ی امیر کبیر :
http://www.autnews.com

که البته به مدد دولت عدالت گستر این هم فیلتر شده و باید از فیلتر شکن استفاده شود .

طنین دانشجو :
http://tanindaneshjoo.blogfa.com

این بار می خواهیم کمی آرام تر نگاهی به روند ورود فرهنگ های متفاوت و در ظاهر متناقض با اعتقادات ملی و مذهبی در ایران بپردازیم . بنگریم که چه اتفاقی موجب شد تا ایرانیانی که همواره در برابر فرهنگ قدرت های مختلف غارتگران -که ظالمانه و سرکوب گرانه بودند- نه تنها نهایت مقاومت را انجام داده ، بلکه به مرور زمان متجاوزان را به کیش خود درآورده اند ؛ اکنون با میل و رغبت تمام و همچنین با ایجاد اتصالی نا گسستنی (حتی به زور)، روی به پذیرش گسترده ی فرهنگ هایی آورده اند ، که با هیچ یک از معیار های تاریخِ ملی و یا مذهبی آن ها مطابقت نداشته و تضاد های فاحشی را ایجاد می کنند .

نکته ی قابل توجه , تولد این رویکرد در سال های پس از جنگ و بخصوص در 20 سال اخیر است . در این دوران , پس از مدت ها آرامشی نسبی بر تمام کشور حاکم گردید . کمی پس از آن با روی کار آمدن دولت هاشمی رفسنجانی نهادی به نام «ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر » موجودیت خود را اعلام کرده و به توان عملیاتی بسیار بالا و سرکوب گرانه ای دست یافت . عمده هدف این ستاد ، از ریشه خشکاندن تهاجم فرهنگی و ناهنجاری های ناشی از آن اعلام شد که طبق معمول اولین نمودهایش از خانم ها شروع شده و در اوایل پوششی بسیار گشاد ، بلند ، ضخیم وبه دور از هر گونه زیبای ظاهری ، به نام مانتو بود . بعد نوبت به دستگاه های ویدئو ، شلوارهای لی و… رسید . بگذریم که به دلیل اعطای امتیازات و قدرت های بی شمار، و به دور از هر گونه نظارت ، این ستاد به کانونی برا ی تخلیه عقده های شخصیتی و اجتماعی بسیاری بدل گشته بود و با چندین مورد افتضاح بزرگی که بالا آورد ، در سالهای بعد به انزوا کشیده شد . اما باز هم به تعطیلی کامل نرسید!

این فشار ها پتانسیلی منفی را برای جذب واردات همه جانبه ی فرهنگی ، که غرب روز به روز روی آن سرمایه گذاری عظیم تری می نمود و رنگ و جلایش را بیشتر می کرد ، در میان مردم بوجود آورد .

با روی کار آمدن دولت خاتمی و شعارهای آزادی , اصلاحات او ، این برخوردها به حداقل ممکن رسید. اما مشکل اینجا بود که به یکباره فشار از روی فنری که جمع شده بود ، بدون هیچ تدبیر و برنامه ی مدونی،برای جایگزینی خلا موجود،برداشته شد و همه سراسیمه به دنبال چیزی می گشتند که جاهای خالی را توسط آن پر کنند. اجتماع که از خودی ها برخوردی خصمانه و پرخاش جویانه , در عین حال ریاکارانه را مشاهده کرده بود ، خسته از تمام شعار های ارزشی ، به سوی بیگانگانی روی آورد که گر چه خیرخواه نبودند اما ، فریاد آزادی خواهی و عدالتشان به اسم اسلام و معنویتِ دینی به آسمان بلند نبود .

در دوره ی بعد با روی کار آمدن کابینه احمدی نژاد دوباره سر خر کج شد و برگشتیم سر خانه ی اول . همان جایی که هاشمی رفسنجانی یک بار تجربه ای شکست خورده را پشت سر گذاشته بود . فقط این بار برخوردهای تهاجمی نسبت به معضلات اجتماعی ، به مدد نیروی انتظامی و با تبلیغاتی گسترده تر صورت می پذیرفت . همچنین همان عملکرد های سطحی و به دور از تفکر و تدبیر ، به صورتی کاملا تعصبی و همراه با قضاوتی ناعادلانه به چشم می خورد . این بار نیز به جای آن که به ریشه یابی مشکلات توجه گردد ، به مسائل ظاهری و سطحی پرداخته شد که قطعا ساده ترین کار ممکن بوده و هزینه ای بسیار ناچیز، (و در عین حال سرو صدای زیادی ) را در پی داشت .

به نیروی انتظامی یاد داده شد که بگوید : «اگر دیگر ارگان ها کار خود را درست انجام نمی دهند ، ما وظیفه داریم کارمان را به نحو احسن انجام دهیم» و با هم زمانی این طرح با برنامه ی مبارزه با اراذل و اوباش ، جهت گیری ها را به سمت طرح دوم نشانه رفتند . تا نگاه ها کمتر به عملکردی کودکانه و تحجرآمیز جلب شوند . مانند این بود که برگ های درختی که ریشه ای بیمار دارد ، و دیگر نمی تواند غذا و آب تامین کند ، اعلام دارد که من کاری به کسی ندارم . من فتوسنتز خود را خوب انجام می دهم . مدتی بعد نیز با اتمام مواد مصرفی باقیمانده , درخت خواهد خشکید !

ارگان های دولتی و حکومتی ، موسساتی مستقل و خود مختار نیستند .بلکه عملکرد هر کدام در طول اعمال نهادهای دیگر قرار میگیرد و مانند یک خط تولید , مراحل و ترتیب و تقدم خاص خود را در پیاده سازی اهدافی از پیش تعیین شده دارند .

بیاید با هم کمی فکر کنیم که چرا مردم به یکباره مانند فردی از درون تهی شده ، به دنبال پر کردن فضاهای خالی ذهنشان ، بی توجه به پیامدهای زیان آور اعمالشان , خود را به هر دری میزنند ؟!

این گونه به نظر می رسد که چون در عمل خبری از ارزش های والایی که تمام وقت در گوش ملت فریاد می زدند نبود ، در این هنگام جامعه به دردی که نمی باید دچار شد ، که همان دین زدگی و دین گریزی می باشد . معضلی که ریشه در ریاکاری و تناقضات در حرف ها و عمل ها دارد . تنها در موارد ظاهری این ارزش ها , التیامی برای خود کم بینی های گروه های مختلف شده , هم چنین دستاویزی برای نشان دادن پایبندی ها ، جهت پیشرفت اهداف دیگری گشته بود .

برخورد های زننده و تحقیر آمیز ، که ساده ترین و پیش پا افتاده ترین اقدام بودند ، به جای چاره جویی های اساسی که هزینه ی زمانی , مطالعاتی و تحقیقاتی بسیار سنگینی را می طلبد ، از یک سو؛ برنامه ریزی های بسیار عالی ، حساب شده و گسترده ی نظام های سرمایه داری از سوی دیگر ؛ و همچنین بی برنامگی کوچک و سطحی شمردن کارهای اجتماعی- فرهنگی ، علت هایی قوی برای بروز دین گریزی در کشور ما می باشند . (بد نیست با نیم نگاهی به تاریخ صدر اسلام , یاد بگیریم که حتی خداوند متعال ، بدون فراهم نمودن زمینه های اجتماعی ، ابتدا به ساکن , شرب خمر و مسکرات را حرام نفرمود)

بد نیست این نظریه را هم مورد توجه قرار دهیم که نفس آزادی به هیچ عنوان به تنهایی نمی تواند تولید فساد کند . عملکرد آزادی ، مانند کنار زدن پرده از روی پنجره ای خواهد بود که وقایع آن طرف شیشه را نمایان می سازد . در صورتی هم که پوشش فی مابین پابرجا بماند ، اتفاقات به طور عادی در پشت آن به روند خود ادامه خواهند داد . تفاوت کار فقط در این خواهد بود که نمی بینیم چه روی می دهد . ما به وسیله ی ایجاد محدودیت ها ، فقط و فقط بر چشم خودمان پرده می گزاریم تا بسیاری از مشکلات و آسیب های موجود را نبینیم و صورت مسئله را حذف کنیم . با تداوم فشارها تنها شکل آسیب ها تغییر می کند و هر روز شیوه ای نوین برای بروز پیدا خواهد کرد (و شاید مخفیانه تر) . اما هم چنان به قوت خود باقی مانده و به مرور زمان عمیق تر می گردند .

به دنبال برخورد های صورت گرفته ی دولتی ، مردم نیز به گونه ای ناآگاهانه و با واکنش هایی غریزی ، که پاسخی ناخودآگاه به موضع گیری ها و بر خوردهای کودکانه ی حکومتی است , روی به فرهنگ و الگو های وارداتی آورده اند . به طوری که بعید به نظر میرسد حتی با تداوم و افزایش شدت مجازات ها دردی از کسی دوا شده و یا چیزی تغییری بکند.

در بهترین حالتی که می توان برای این اعمال ابتدایی منصور شد ، نتیجه اش رانده شدن مشکلات فرهنگی- اجتماعی به لایه های زیرین و بنیادی تر جامعه می باشد . که به مراتب خطرناک تر هولناک تر از حالات قبلی خواهد بود . زیرا دردهای آشکار به آسانی قابل تشخیص ، روئیت مطالعه و تحقیق برای یافتن درمان مناسب هستند . اما برای مرضی که قابل مشاهده و ارزیابی نباشد ، و به صورت پنهان و خزنده ، بدون کوچکترین علائمی در حال رشد باشد ، کار چندانی نمی توان کرد . البته شاید از همان دیدگاه سطحی قبلی بتوان تمام قربانیان و میزبانان بیماری را آتش زد و یا به دریا ریخت .که خود به خوبی بیانگر زیبایی نوع تفکر مطرح شده و طرفداران آن می باشد .

رسم شده است که برای از سر باز کردن اشتباهات و توجیه تمام کاستی ها ، انگشت اشاره ی اتهام را به سمت مردم نشانه می روند و کمرنگ شدن اعتقادات و تعلقات دینشان را امری فردی تلقی می کنند . در صورتی که بر عکس به نظر می آید . جامعه و مردم همواره قربانیان طرح های دولتی و حکومت های خود می باشند . در جایی دیگر نیز گناه را بر گردن تلاش های بی حد و مرز بیگانگان می اندازند . در جواب این گروه سوالی به ذهن خطور می کند که با مثالی کاملا ساده و ملموس آن را طرح می کنیم .

می دانیم که اخیرا جنبشی شیعی به نام حزب ا… , در لبنان ظهوری قدرتمند پیدا کرده است که چند و چون آن را کم و بیش همه می دانند . سوالی که پیش می آید این است : «مگر نه این که حزب ا.. و جوانانش در لبنانی زندگی می کنند که نه پوشش حجاب اجباری است ، نه دولت ، دولتی اسلامی و شیعی است و نه به تعبیر بعضی ها مراکز مختلف عیاشی ، لهب و لعب و فساد در آن اندک هستند . وضعیت تلویزیون و ماهواره های آنان نیز زبانزد خاص و عام است . آیا در لبنان برای این جمعیت ، انواع تحریکات مختلف داخلی و خارجی وجود ندارد ؟ پس چگونه می شود که گروهی با چنین اعتقادات راسخی (در سطحی بسیار مطلوب، ) در میان چنین آشفته بازاری تربیت می شوند ؟ آنانی که تحریکات ظاهری و محیطی را عمده عوامل گمراهی و فساد در ایران می دانند ، در این باره چه جواب منطقی و عقلانی خواهند داشت ؟»

آن وقت در کشور ما هنوز تصور می شود که مشکل بر سر ظاهر و نوع پوشش مردم ، ماهواره ها و رسانه های غربی است . به هر زوری که هست می خواهند به اصطلاح خودشان تیغ جراحی در دست گرفته و غده های سرطانی را از جای در بیاورند .

مشکل , بسیار عمیق تر و بنیادی تر از این هاست و هر قدر هم خود را به نادانی بزنیم و به راه تعصب پای بفشاریم ، مسئله حل نخواهد شد . زمانی که فرهنگ ، دین و اعتقادات ما درساحت های مهم و مختلف اجتماعی ، به جای نمود حقیقی و عملی، بازتابی مزورانه و معکوس پیدا می کند ،

(مانند چاقویی که به جای جراحی و حیات بخشی ، مرگ می آورد) چگونه می توان انتظار داشت که در موارد سطحی و ظاهری مردم از آنها الگو بگیرند ؟! اگر سنت و فرهنگ ما در مواجهه با تهاجمات گوناگون ، می توانست اصالت و قدرت خود را حفظ کرده و حرفی برا ی گفتن داشته باشد ، علی رغم به کار گیری تمام ابزار حکومتی ، آیا می بایست اوضاع کنونی جامعه ما به شکلی باشد که برای سرپوش گذاشتن بر کمبودها وآسیب ها ، مجبور شویم به برخوردهای فیزیکی روی بیاوریم ؟

برای جمعیتی که اعتقاداتشان در اجرا ، نمره ی مردودی گرفته است ، راه دیگری بغیر از چنگ زدن به روش های وارداتی (و هر چند غلط) باقی می ماند که مردم بتوانند حتی در ظاهر دل به آن خوش کنند ؟

مخاطبان در این مبحث به دو دسته ی عمده تقسیم می شوند . اول گروهی که تنها دریافت کننده ی صرف می باشند و کمتر به انتخاب , پیگیری , تفکر و کنکاش در موضوعاتی می پردازند که از طرق گوناگون , به صورت شبانه روزی دریافت می شود . این افراد در قضاوت های خود به اطلاعات سهل الوصول و در دسترس اکتفا کرده و انرژی خاصی را برای دریافت و جستجوی مطالب مصرف نمی کنند .

دسته ی دوم را افرادی تشکیل می دهند که به اطلاعات اولیه ای که به طور روزمره از رسانه های عمومی و اغلب دولتی کسب می شود به دیده ی شک و تردید می نگرند . اینان در مسائلی که برایشان اهمیت ویژه ای داشته باشد ، به یک یا چند منبع قانع نبوده و از راه های مختلف به کسب خبر و جمع آوری اطلاعات می پردازند . سپس با تحلیل ، تفکر و منطق کوشش می کنند تا واقعیت را دریابند .

این دسته همواره در دنیا اقلیتی متفکر را تشکیل می دهند . هر کجا که بر تعداد این افراد افزوده گردد پیشرفتِ سریع تر و یکنواخت تری در تمام زمینه ها حاصل خواهد شد . در اینجاست که نقش ناخواسته ی رسانه ها و فراوانی بی حد و مرز آنها ، جلوه گر می شود . هر مجموعه ای هر چند قدرتمند ، با وجود تمام تدابیر امنیتی خود به سختی می تواند از گزند دستبرد به اخبار و داده هایش به طور صد در صد جلوگیری به عمل آورد .

پس لاجرم حقیقت از جایی درز پیدا می کند و سر چشمه ی خبر اگر نتواند مخاطبان نا آگاه خود را قانع کرده و با خود همراه سازد،قطعا سوالات جدیدی را در ذهن آنها مطرح خواهد کرد که پاسخگویی به این مسائل ارگان یا مجموعه ی مربوط را به چالش خواهد انداخت.

کشور ما نیز از این قاعده مستثنی نیست .با پیشرفت و گسترش صنعت چاپ ، رسانه های صوتی و تصویری ، مخابراتی و صد ها راه برقراری ارتباط ،اخبار میتوانند بسیار سریع وگسترده به جامعه انتقال یابند.

اما متاسفانه اتفاق های جدیدی در حال به وقوع پیوستن می باشند که نوید افقی روشن را نمی دهند.

در ادامه ی روند گذشته از سوی رادیو و تلویزیون ابزارهای کاملا دولتی می باشند که ماهواره در راستای اهداف دولت گام بر مدارند و از سوی دیگر عدم وجود رقیبی برای خارج ساختن جامعه از این روند تک صدایی ، انحصاری کامل را برای این رسانه های دولتی ایجاد کرده است .

با در نظر گرفتن اوضاع اقتصادی و سیاست گذاری های موجود ، احتمال تحقق چنین فرضیه ای (تاسیس رسانه های مستقل خصوصی) به صفر میل می کند .

در عرصه ای دیگر که به روزنامه ها و مجلات ارتباط پیدا می کند ، این بار گلوگاهی دیگر پدیدار می گردد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نامیده می شود . از یک طرف آزاد شدن تعرفه های خرید و واردات ماشین آلات صنعت چاپ ، مواد اولیه آنها و واردات کاغذ ، از طرف دیگر اعمال نظر های سلیقه ای و فردی (بعضا حزبی) ، همچنین نبودن قانونی ثابت , روشن و دقیق برای نظارت بر عملکرد این دستگاه ها ، نمود دیگری برای انحصار اطلاعاتی می باشد .

جالب تر آن که حتی دستگاه قضایی کشور ، با کلیه ی اختیاراتش توانایی مقابله با تیغ های برّنده ی این سازمان را -که عمدتا به قلع و قمع مخالفان و منتقدان دولت می پردازد- ندارد .

با ورود کامپیوتر و وسعت کارایی آن در ساحت های مختلف زندگی انسان ، دریچه ای نو برای تبادل داده های بشری گشوده شد . به علاوه پیشرفت فناوری های وابسته و گسترش شبکه های کامپیوتری ، ظهور اینترنت و زیر سا ختهای مخابراتی ، سرعت جابجایی اطلاعات فوق العاده افزایش یافت و راه های بسیارگوناگونی پیش روی علاقه مندان به تبادل داده ها قرار گرفت .

این بار هم در ایران به روال گذشته برخوردهای ممیزی شروع شد . در ابتدای امر ، راه برای گرفتن سرویس های متنوع از کشورهای مختلف هموار بود وسرویس دهندگان بنابر تشخیص و نوع کاربران خود ، قراردادی با کشوری خاص منعقد کرده و با واسطه ی آنها ، به شبکه ی جهانی اینترنت متصل می گردیدند .

در سالهای اخیر با رویکردی سوال برانگیز ، مخابرات اقدام به جمع آوری سرویس های مختلف برقراری ارتباط گسترده ، و زیرنظر گرفتن تمامی مراکز ارائه دهنده ی خدمات اینترنت ، نموده است .

به طوری که تمامی درخواست کنندگان اینترنت با واسطه و یا به طور مستقیم باید زیر نظر مخابرات قرار بگیرند و هیچ کاربری حق دریافت اطلاعاتی را ندارد ،مگر این که پیشاپیش مهر تایید دولتی خورده باشند .

در این مقام بحث فیلترینگ ،مانند ممیزی های وزارت ارشاد ، بازار داغ و بی حساب و کتابی را تحت سیطره ی خود قرار می دهد .

به تازگی نیز مجوزهای کنکاش و جستجوی محتویات گو شی های مبایل و کامپیوتر های قابل حمل شخصی (نوتبوک ها) برای نیروی انتظامی صادر گردیده است .(فیلترینگ پیام های کوتاه را نیز خودتان به قبلی ها اضافه کنید)و فکر نکنم دیگر هیچ حریم خصوصی وشخصی از خودکامگی های امروزی در امان مانده باشد .

اصولا فیلتر کردن اطلاعات در محیط هایی مانند اینترنت امری غیر ممکن می باشد و کارشناسان فن بر این نکته اذعان خواهند داشت که می توان هر فیلتری را پشت سر گذاشته و به تعبیری دور زد .

در هر حال پس از انقلاب , اعتماد مردم به رسانه های داخلی بسیار افزایش یافت و می توان از این موهبت برای استفاده های مناسب تر و جلب رضایت جامعه بهره جست . نه این که با حذف فیزیکی اطلاعات به دست خودمان و ایجاد تنش و بی اعتمادی , جامعه را به سمت رسانه های خارجی سوق دهیم .

کوتاه سخن آن که چنین انحصارها و محدودیت هایی ، در دولتی که عدالت و آزادی بیان را در صدر شعارهای خود قرار داده است ، شک وشبهه های فراوانی را در مورد صداقت گفتارش بر می انگیزد . از آنجای که دولت نهم کار خود را با موضع گیری علیه فساد ها و تخلفات شروع نمود ، باید متذکر شد که رسانه های گروهی و ارتباط جمعی بهترین ابزار در دنیا ، برای روشنگری و برملا شدن دست خاطیان و مفسدان بوده ، و زیر تیغ سانسور قرار دادن آنها بر روند پاکسازی و شفاف سازی ضربه ی سنگینی خواهد زد . انتظار می رود در آینده با رویکردی منصفانه تر و به دور از برخورد های غیر مسئولانه ، در جهت افزایش آگاهی های ملی ، گامی بلند برای مردم ایران برداشته شود .

نسیم سردی از روی بدنم آرام می گذشت . پاهایم را داخل شکمم جمع کردم و دستانم را دور آنها گذاشتم . هیچ تاثیری نداشت .

پلکهایم خیلی سنگین بودند اما سوز هوا و سفتی زمین مجال خوابیدن نمی داد . کلی بد و بیراه و لعن و نفرین نثار زمین و زمان کردم و آهسته چشم راستم را تا نیمه گشودم . خیلی تاریک بود و چیزی نمی دیدم . با خودم گفتم , آخر کدام احمقی چراغ خواب را خاموش کرد است !؟ چشمم را بستم و کامل باز کردم … این دیگر چه بساطی است ! چرا همه جا خاکستری شده ؟!

هنوز گیج می زدم . با اکراه تمام پلک چپ را نیز بالا کشیدم . به خودم که آمدم , دور تا دورم را رنگ خاکستریِ تیره ای فراگرفته بود . مات و مبهوت اطرافم را برانداز کردم . خاکستری بود … خاکستری . همه اش خاکستری .

نسیم سردی می وزید و لرزم گرفته بود . چشم هایم را بستم . نفس عمیقی کشیدم و دوباره باز کردم . هیچ تغییری نکرد . همه جا سوت و کور بود . صدای ضربان قلبم را می شنیدم که تند شده بود . خس خس نفس های نامنظم که از سینه ی سرماخورده ام بیرون می زد , سکوت را پاره می کرد . من مانده بودم و , زمین و آسمانی که هم رنگ شده بودند , تا بی کران خاکستری .

وجب به وجب افق را از چپ به راست وارسی کردم , هیچ نبود . بار دیگر از راست به چپ . این بار چیزی شبیه یک چشمک لرزان آن وسط ها پیدا شد . بسیار ضعیف و کمرنگ . لحظه ای روشن و , آن گاه “چون موجی که بگریزد ز خود در خاموشی می خفت” .

مغزم دیگر کار نمی کرد . همان طور که در حال بلند شدن بودم , نگاهم به دست و پای خودم افتاد . دلم به شدت ضعف رفت . چه کسی سرتا پای مرا خاکستری کرده است !؟ انگار در تمام عالم رنگ دیگری نبود . فقط بعضی جاها کمرنگ تر و جایی دیگر پررنگ تر . فضا آنقدر روشن بود که تنها بتوانی جلوی پایت را ببینی … و شاید نشانه ای در دوردست .

بی اختیار به طرف همان ابهام روشنی که گه گاه  ظاهر می شد , به راه افتادم . آرام آرام شروع به شمردن کردم , با اینکه گوسفند یا ستاره ای نبود که بشمارم . یک … دو … سه … چهار , دیواری بلند پیدا شد که از زمین تا آسمان و از دو طرف تا بی نهایت رفته بود . نور , از پای آن , روشن و خاموش می شد . به شمردن ادامه دادم …سی و نه , چهل .

کنار دیوار رسیدم . نسیمی سرد از لابلای دو نیمه ی پنجره ای کوچک می آمد و از من گذر گذر می کرد . صدای ناله ی ضعیفی , مانند گریه ی یک بچه را با خود داشت .

راستی چه کسی پنجره را اینقدر پایین ساخته است ؟!

خم شدم و دو لنگه ی آهنی پنجره را تا آخر هل دادم . انگار پنجره هم سردش بود . دولا دولا داخل رفتم . اول پای چپ , بعد راست . وارد فضایی مکب شکل با سقفی بسیار کوتاه شدم . بطوری که اگر دستم را بلند می کردم به سقف می خورد .

 هنوز همان رنگ لعنتی تکرار می شد . وسط دیوار سمت چپ یک در چوبی بزرگ با کلونی سنگی قرار گرفته بود . به نظر می رسید قدمتی اساطیری داشته باشد . اما حس بدی که از آن بیرون می آمد نگاهم را به کمی آن طرف تر , به راهروی باریک گوشه ی دیوار هل داد . نور از آنجا بیرون می زد .

باز صدای جیغ … این بار خیلی بلند تر . آخ خ خ … به صدای ضجه ی گربه می ماند . تا مغز استخوانم تیر کشید . آهسته آهسته به سمت راهرو رفتم . آنقدر تنگ بود که به پهلو وارد شدم . هر چه نگاه کردم آخرش معلوم نبود . کمی که جلو رفتم به یک اتاق رسیدم . پرتو نور و صدایی خاص من را به درون اتاق کشاند . دم یک گربه درون تله ی موش گیر کرده بود . نور از چشم های آن گربه بیرون می زد . مانند چراغ های جلوی ماشین , فضایی مخروطی شکل را مقابل صورتش روشن می کرد . پرتوش سرد بود , خیلی سرد . رنگش را نمی دانم , ولی در هر صورت روشن بود . نه … دوباره جیغ کشید . از فرق سر تا نوک پاهایم یخ زد . چشمانم را بستم و با تکرار همان صدا باز کردم . از تقلای زیاد دمش کنده شده بود و از آن خون می پاشید . خدا را شکر , این یکی دیگر قرمز بود , قرمز .

از درد این طرف و آن طرف می پرید . به دیوار چنگ می زد و یک ریز جیغ می کشید . با حرکات سرش , شعاه نور در اتاق به رقص در آمده بود . سرم داشت می ترکید . درست یادم نیست در آن لحظه چه اتفاقی افتاد . انگار شیئ سفید رنگی پشت پلک هایم به یکباره ظاهر شد و کمی بعد صدای شکستن چیزی چشمانم را باز کرد . گربه روی زمین آرام گرفته بود وتکه های سفیدی دور و برش . یعنی من کاری کرده بودم ؟

دیگر صدایی شنیده نمی شد . نور هم داشت کم کم از بین می رفت . جلو رفتم و دم را از تله جدا کردم و با همان دست گربه را از روی زمین بلند کردم . راه آمده را تا بیرون پنجره باز گشتم . دیگر نوری نمانده بود . آن یک پرتو لرزان هم مرد . با دستم زمین را کندم و دمش را بالای سرش گذاشتم و جسدش را همانجا پای دیوار خا کردم .

هنوز نسیم , سرد می وزید .  توان ایستادن نداشتم . به زمین افتادم و روی همان بستر سخت به خواب رفتم .